Ik wilde een stukje op een berg rennen, om nog enigzinds voor de hitte te gaan ben ik om 4 uur vertrokken vanuit het hotel, om zes uur was ik in Mheila om te gaan rennen. Je kunt er verschillende paden nemen. Ik heb een pad gekozen, waar ik hoopte in de schaduw van de berg te rennen. Dit bleef echter beperkt tot een paar stukjes. De zon was al te hoog. Bij vertek was het 28 graden en bij terug komst 32, dit was goed te doen, wellicht omdat de luchtvochtigheid laag is.
Bij terug komst heb ik me afgedroogd en schone kleren aangedaan, wat deo opgespoten om de stank te onderdrukken. Het museum ging om 9 uur open en het was nog maar 8 uur, ik besluit om een rondje te rijden, en kom bij een plekje waar de kleuren van het zand prachtig zijn, en de schaduw op de zandduinen maken het nog mooier. Voor de perfecte foto besluit ik een duin op de wandelen, het is warm, mijn porien schieten weer open, m'n hele vel is klam, en dan boven op de duinkam struikel ik bij de laatste stap. Ik vervloek de slippers, m'n hele lijf zit onder het zand, ik ben net schuurpapier. Deed me denken als kind vroeger bij het buiten zwembad in Nijeveeen, eerst in het water en dan rollen in het zand. Echter rende je dan vroeger het water in en alles was schoon en dit kon nu even niet. Ik maak een paar prachtige foto's, en bij de auto besluit ik om mijn handen en armen in ieder geval te ontdoen van zand met wat water uit een fles.
Ik ben om kwart voor negen terug bij het museum, en zie dat het hek al open is. De AC staat volop aan en er was veel informatie en een aantal dingen om te bekijken, speerpunten, potjes, botten, sierraden. Dit is voor het eerst dat ik ergens lees over drommedaris, engelsen hebben het altijd over Camels, en dan bedoelen ze die beesten met 1 bult. Interesant verhaaltje:
Bij terug komst heb ik me afgedroogd en schone kleren aangedaan, wat deo opgespoten om de stank te onderdrukken. Het museum ging om 9 uur open en het was nog maar 8 uur, ik besluit om een rondje te rijden, en kom bij een plekje waar de kleuren van het zand prachtig zijn, en de schaduw op de zandduinen maken het nog mooier. Voor de perfecte foto besluit ik een duin op de wandelen, het is warm, mijn porien schieten weer open, m'n hele vel is klam, en dan boven op de duinkam struikel ik bij de laatste stap. Ik vervloek de slippers, m'n hele lijf zit onder het zand, ik ben net schuurpapier. Deed me denken als kind vroeger bij het buiten zwembad in Nijeveeen, eerst in het water en dan rollen in het zand. Echter rende je dan vroeger het water in en alles was schoon en dit kon nu even niet. Ik maak een paar prachtige foto's, en bij de auto besluit ik om mijn handen en armen in ieder geval te ontdoen van zand met wat water uit een fles.
Ik ben om kwart voor negen terug bij het museum, en zie dat het hek al open is. De AC staat volop aan en er was veel informatie en een aantal dingen om te bekijken, speerpunten, potjes, botten, sierraden. Dit is voor het eerst dat ik ergens lees over drommedaris, engelsen hebben het altijd over Camels, en dan bedoelen ze die beesten met 1 bult. Interesant verhaaltje:
Over klimaatverandering gesproken, daar hadden ze een paar duizend jaar geleden ook al eens me te maken.
Na het bezoek aan het museum ben ik aan het veldwerk begonnen, de thermeter gaf inmiddels 38 Graden aan en een tijdje later was het ruim boven de veertig. Er waren waterloze, waterpunten in een Wadi, een paar grotten, en ook nog wat graf tombes.
Het was eigenlijk een beetje aan de warme kant, dus ik heb maar besloten om weer terug te rijden, onderweg nog even een stop voor onderstaand plaatje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten