Ik heb inmiddels 2 weken vanaf huis gewerkt. Ik ben sindsdien 1 keer naar de winkel geweest, mijn enige uitje. Het heeft invloed op je. Mijn geliefde afleiding "een rondje rennen" zit er ook niet meer in. Ik denkt dat ik dat het meest mis. Ik mis het kantoor ook, raar als je me dit 2 weken geleden had gezegd dan had ik het niet geloofd.
Maatregelen zijn nodig, je ziet de effecten bij sommige landen die laks begonnen en nu vele doden per dag hebben door het Corona virus. Het is als bij iedere verandering in je leven, je begint te ontkennen, dan na wat tegen sputteren ga je het accepteren. De volgende fase enthausiast worden heb ik nog niet bereikt. Al hoewel ik wel kansen zie, vooral op mijn werk. Thuis en met het sporten zie ik nog niet zoveel kansen. Klinkt eigenlijk een beetje depri.
Ik zag een kans voor het sporten, ik dacht wellicht kom ik eindelijk van die chronische achillispees iritatie af, maar het lijkt of ik iedere dag strammer de trap afstrompel s'ochtends vroeg. Ik kan me nu eindelijk motiveren om zo af en toe wat opdruk oefeningen te doen en wat buikspier oefeningen. Dit is misschien wel goed voor me.
Ik dacht dat ik meer slaap zou krijgen nu ik niet om kwart over vier op sta om te gaan rennen. Maar m'n horloge geeft aan dat ik net zo lang slaap. Ik ga gewoon iets later naar bed en word uit mezelf 6 uur later wakker, ik heb hier blijkbaar genoeg aan.
Ze zijn hier extreem streng, hoge boetes als de straat op gaat zonder goede reden. Ze desinfecteren de straten, mannen in pakken die de straat bespuiten s'avonds. Onze telefoon gaat iedere avond een paar keer af met een irritante toon en vervolgens word je toe gesproken dat je de straat niet op mag. Ik krijg er een beetje een George Orwell gevoel bij. Het ziet ernaar uit dat we nog wel een paar maanden in deze situatie zitten.
Ik moet echt ergens wat motivatie vinden.
Maatregelen zijn nodig, je ziet de effecten bij sommige landen die laks begonnen en nu vele doden per dag hebben door het Corona virus. Het is als bij iedere verandering in je leven, je begint te ontkennen, dan na wat tegen sputteren ga je het accepteren. De volgende fase enthausiast worden heb ik nog niet bereikt. Al hoewel ik wel kansen zie, vooral op mijn werk. Thuis en met het sporten zie ik nog niet zoveel kansen. Klinkt eigenlijk een beetje depri.
Ik zag een kans voor het sporten, ik dacht wellicht kom ik eindelijk van die chronische achillispees iritatie af, maar het lijkt of ik iedere dag strammer de trap afstrompel s'ochtends vroeg. Ik kan me nu eindelijk motiveren om zo af en toe wat opdruk oefeningen te doen en wat buikspier oefeningen. Dit is misschien wel goed voor me.
Ik dacht dat ik meer slaap zou krijgen nu ik niet om kwart over vier op sta om te gaan rennen. Maar m'n horloge geeft aan dat ik net zo lang slaap. Ik ga gewoon iets later naar bed en word uit mezelf 6 uur later wakker, ik heb hier blijkbaar genoeg aan.
Ze zijn hier extreem streng, hoge boetes als de straat op gaat zonder goede reden. Ze desinfecteren de straten, mannen in pakken die de straat bespuiten s'avonds. Onze telefoon gaat iedere avond een paar keer af met een irritante toon en vervolgens word je toe gesproken dat je de straat niet op mag. Ik krijg er een beetje een George Orwell gevoel bij. Het ziet ernaar uit dat we nog wel een paar maanden in deze situatie zitten.
Ik moet echt ergens wat motivatie vinden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten