Dag 1

Een nieuwe fase van eenzaamheid, ik moet werken aan een nieuw ritme.

Tuin is mooi op dit moment, poes miauwt meer als normaal, heeft ook door dat het anders is.

Lockdown

Op 17 maart heb ik voor het laatst getraind met de Abu Dhabi Striders, het was op de golfcourt. Dit is de enige plek waar ik op het echte gras kan trainen. Het virus spookte al een beetje doo mijn hoofd. Ik zei tegen Gerlinde dat ik de knoflook adem van m'n voorganger in de sprint kon ruiken. We concludeerden dat ik dan wellicht te weinig afstand had om overdracht van virussen te voorkomen. Met pijn in m'n hart besloot ik om alleen te gaan rennen. Ik had moeite om me te motiveren tijdens de eerste run alleen. Ik had ook m'n doel niet meer, ik kan altijd zo uitkijken naar een event, en nu moesten we een hele mooie laten lopen in Italie. Zou zo fantastisch zijn geweest om samen met EJ weer te rennen, en Ellen weer eens te spreken na een hele tijd.
Ik heb nog een paar keer gerend, op 24 Maart heb ik de laatste keer gerend, ik was toen al aan het thuis werken, we hebben goede richtlijnen op het werk om verspreiding van het Corona virus tegen te gaan. Op straat was het uitgestorven behalve de wegwerkers, die werken gewoon door, die werken zonder afstand te houden. Er wordt een lockdown aangekondigd, je mag alleen voor noodzakelijke dingen de straat op en s'avonds mag je je huis niet uit want de starten worden ontsmet. Ik heb 3 dagen niet gesport, het voelde niet goed, ik kreeg overal pijntjes. Ik besloot om de fiets op de standaard te zetten in de tuin. Ik voelde m'n benen onmiddelijk, ik besefte dat die bere conditie van het hardlopen niet veel helpt op een fiets.

Het was ook wel warm in de tuin dus ik besloot in de maidsroom te gaan fietsen. Klink wel een beetje raar in de maidroom fietsen. De AC doet het niet erg goed, het is een klein hok en ik kreeg het gevoel dat er te weinig zuurstof was om echt lekker uit je dak te gaan.
Onder tussen zie ik ergometer standen voorbij komen van m'n roei maten. Ik zou zin hebben om m'n scores met ze te delen, maar helaas de gym is dicht. Ik overweeg zelfs om een concept II te kopen. Maar ja wat doe je met dat ding na COVID19, wellicht niks, Gerlinde puft al op het moment dat ik het noem, ze heeft zo'n bloedhekel aan dat martel werktuig. Het wordt dus geen Concept II. Ik open m'n 7 minute app en besluit om dit maar te gaan doen. Ook dit valt me zo zwaar. Ik denk weemoedig terug aan de tijd in Naarden dat ik regelmatig roeide en dat ik m'n hand niet omdraaide voor een paar push-ups.

Het is nu 3 en een halve week geleden sinds mijn eerste 7 minutes, ik heb met regelmaat een paar 7M gedaan. Ik voel iets van de kracht terug komen. Het is ook niet zo verwonderlijk dat ik mijn kracht in het bovenlijf kwijt ben. Ik heb immers 9 jaar alleen maar zitten rennen en fietsen, een beetje gezwommen tijdens m'n triathlon periode, maar het zwemmen ging altijd hopeloos, wellicht om dezelfde reden.

Afgelopen week heb ik besloten om zo'n fiets standaard te kopen die je op Zwift kan aansluiten, ik hoop er wat motivatie uit te halen. Ik heb deze week onbetaald verlof, als bijdrage aan de shareholders van Honeywell, zodat die in ieder geval hun winst kunnen blijven opstrijken. Het schijnt belangrijk te zijn. Wel lastig om je zelf bezig te houden, s'ochtends sporten en bijkomen in bad en dan s'middags hangen, ik heb een dag m'n oude hobby van stamboom onderzoek opgepakt. Wel mooi dat nu erg veel documenten gedigitaliseerd zijn, kun je gewoon het testament van je bet-overgrootvader opzoeken en downloaden. Gisteren ben ik maar eens begonnen om een fotoboek te maken van 2004-2009, Gerlinde zei dat dat leuk was. Ik stort me er dan vol op in en het wordt een obsessie. Ik zie oude foto's van het roeien uit Naarden, de head of de river, ik zie een Guus met een stevige schouder partij van al dat roeien. Laat ik dit maar als motivatie vast houden en hopen dat er met de 7 min iets terug keert van de oude glorie.

Het grijze lijntje geeft Maart resultaat weer Rennen, Orange April resultaat (fiets and workout)

Het pijltje geeft aan dat hardlopen niet meer mocht, Geen orange lijntje geen enkele keer hardgelopen in April.

Al met al: het kost me heel wat moeite om de omslag te maken, maar ik geloof dat ik een soort van motivatie terug gevonden heb. Je weet maar nooit misschien word ik wel zo'n sportschool tijger. Lekker binnen sporten, eh nee ik geloof het niet.

Thuis

Ik heb inmiddels 2 weken vanaf huis gewerkt. Ik ben sindsdien 1 keer naar de winkel geweest, mijn enige uitje. Het heeft invloed op je. Mijn geliefde afleiding "een rondje rennen" zit er ook niet meer in. Ik denkt dat ik dat het meest mis. Ik mis het kantoor ook, raar als je me dit 2 weken geleden had gezegd dan had ik het niet geloofd.

Maatregelen zijn nodig, je ziet de effecten bij sommige landen die laks begonnen en nu vele doden per dag hebben door het Corona virus. Het is als bij iedere verandering in je leven, je begint te ontkennen, dan na wat tegen sputteren ga je het accepteren. De volgende fase enthausiast worden heb ik nog niet bereikt. Al hoewel ik wel kansen zie, vooral op mijn werk. Thuis en met het sporten zie ik nog niet zoveel kansen. Klinkt eigenlijk een beetje depri.

Ik zag een kans voor het sporten, ik dacht wellicht kom ik eindelijk van die chronische achillispees iritatie af, maar het lijkt of ik iedere dag strammer de trap afstrompel s'ochtends vroeg. Ik kan me nu eindelijk motiveren om zo af en toe wat opdruk oefeningen te doen en wat buikspier oefeningen. Dit is misschien wel goed voor me.

Ik dacht dat ik meer slaap zou krijgen nu ik niet om kwart over vier op sta om te gaan rennen. Maar m'n horloge geeft aan dat ik net zo lang slaap. Ik ga gewoon iets later naar bed en word uit mezelf 6 uur later wakker, ik heb hier blijkbaar genoeg aan.

Ze zijn hier extreem streng, hoge boetes als de straat op gaat zonder goede reden. Ze desinfecteren de straten, mannen in pakken die de straat bespuiten s'avonds. Onze telefoon gaat iedere avond een paar keer af met een irritante toon en vervolgens word je toe gesproken dat je de straat niet op mag. Ik krijg er een beetje een George Orwell gevoel bij. Het ziet ernaar uit dat we nog wel een paar maanden in deze situatie zitten.

Ik moet echt ergens wat motivatie vinden.

Roeien

Gerlinde is een tijdje geleden begonnen met roeien, er is niet echt een roeivereniging maar er wel een Nationaal team met wat boten, en Gerlinde gaat samen met 4 a 5 mensen regelmatig roeien en mag van deze boten gebruik maken.

Vanochtend ben ik mee gegaan, het voelde als vanouds, roeien is net als fietsen je stapt in en vaart weg.

We waren met zijn drien, Gerlinde en ik en een jonge Ierse vrouw. Het roeien is op zee, in een soort baai. Gerlinde en ik gingen in een 2x en Mel (Ierse vrouw) in een skif, Mel heeft nog niet zoveel roei ervaring, best dapper dus in een skif op zee. We besloten enigzins bij elkaar in de buurt te blijven, maar Mel ging niet zo snel en we waren zo'n 500m van haar vandaan, Gerlinde zei tegen me ik zie Mel niet meer, we besloten te ronden, ik kijk om en zeg joh ze zit gewoon in de boot. Toen we dichter bij kwamen zagen we dat ze op de boot zat maar dat de boot op de kop lag. We probeerden haar uit te leggen hoe de boot om te draaien, maar dit zag er niet hoopvol uit. We waren zo'n 400m uit de kust. Dus ik spring over boord om haar te helpen, Mel bij Gerlinde in de 2x en ik in de skif geklommen. Ik moest aan Naarden jeugdtrainen denken en de omslaan en er weerin klim oefeningen. Het ging eigenlijk verbazingwekkend eenvoudig, blij dat ik dit geoefend heb. Bij terugkomst aan de kant vertelde ik Mel dat we dit in Naarden oefenen, waarop ze zei dat dat wel heel verstandig is.

Het was trouwens zo heerlijk om weer te roeien.

Engelen geduld

Tijdens de introductie in UAE hebben we het advies van de housing agent gekregen om een internet account te nemen van DU. Ik heb dit ter harte genomen.

Het begon met allerlei verwarring over de afspraak wanneer ze het kwamen aansluiten. Uiteindelijk was er een mannetje geweest en had het internet aangesloten en aan de praat gemaakt. Er was via de telefoon bevestigd dat een dag later nog iemand kwam voor het Humax kastje, TV on demand. Deze man is echter nooit verschenen, en dit hebben we zelf maar operationeel gemaakt. Ik heb getracht te bellen, maar dit lukte me niet, ik kwam in zo'n menu van opties terecht. waar ik op de eerste keuze vaalde.

Ik heb een probleem met die menu's, de stress schiet me al tegemoed op het moment dat ik eraan denk dat ik hulp moet roepen via zo'n menu. Ze moeten altijd iets weten wat je niet bij de hand hebt en tegen de tijd dat je het hebt gevonden is de verbinding verbroken.

Zo ook bij DU, maar de vraag is erg cryptisch, account nummer zonder dot gevolgd door je mobile nummer zonder nul. Het probleem is dat ik geen mobiel nummer heb bij DU. Afgelopen zaterdag zijn we naar een DU counter gegaan, wat die oetlul zegt tegen me: "meneer u moet de help desk bellen om dit op te lossen". Ik heb hem vriendelijk doch zeer dringend duidelijk gemaakt dat dit geen optie voor me was. Gerlinde had me voor de winkel ingefluisterd dat ik rustig moest blijven. Dit werkt blijkbaar bij mij. Om nog wat druk op de ketel te zetten zeg ik dat ik het opgelost moet hebben om te kunnen betalen.

De vorige keer in Bahrein ben ik bij zo'n balie al vloekend weggelopen en heeft Gerlinde het afgerond.

Zo dus deze meneer van DU vroeg of ik even wilde wachten en hij liep naar een kantoortje achter, hij bleef half in de deur opening staan, en naar 5 minuten kwam hij terug en zei, meneer ik kan u helpen door uw email adres te wijzigen in ons systeem. Opgelucht haal ik adem. Hij laat me het aangepaste email adres zien op zijn beeld scherm. Vervolgens zegt ie tegen me dat het 24 uur nodig heeft om in het systeem verwerkt te worden. Ik baal weer, ik had natuurlijk direct even willen controleren of die app om te betalen nou werkte.

Enfin 2 dagen later neem ik de moet om thuis te checken of het werkt, en nee hoor niks veranderd. Ik besluit om een chat te openen met de DU help desk. Verrassend snel zonder ingewikkelde keuze menu's krijg ik een medewerker in de chat. Echter daarna kreeg ik het gevoel dat hij met minstens nog 10 mensen aan het chatten was, en ik kreeg erg domme vragen. Ik zat al bijna in mijn auto op weg naar hun kantoor. Ze hadden geluk dat ik nog een kopje koffie wilde. En na een tijdje werd de chat een 1 op 1 tje, en hij begreep dat ie mijn email address moest aanpassen, en ook mijn telefoon nummer.
En het ging zomaar goed. En nu kan ik m'n rekening online betalen, hoef ik niet naar een Mall te rijden.

Het is hier trouwens het stenen tijdperk mbt online betalen. Men leeft hier in het tijdperk van cheques en cash bij een counter. Ik ben vergeten wanneer ik de laatste cheque in Nederland heb gebruikt maar dat moet toch minstens 25 jaar geleden zijn.

Nadat het internet werkte, besloot ik om het modem op een andere plek neer te zetten, daarvoor moest hij uit en weer aan. En toen werkte het niet meer, toen ik belde om uit te leggen wat er gebeurd was kreeg ik als verklaring dat mijn account nog niet ge-enabled was. En dit terwijl het daarvoor werkte. En na het telefoontje heeft iemand het account weer geenabeld en het werkte weer. Mijn helevertrouwen is weg met deze club.

Maar ja het werkt nu, en ik heb geen zin om met een ander bedrijf door dezelfde sores te gaan, dus we blijven bij DU. Ook een soort van klanten binding toch....

Move

Het is een poosje geleden dat ik wat geschreven heb. Een verhuizing is lastig plannen, we hebben meerdere malen een soort logische volgorde van handelingen proberen te bepalen.
Zo hadden we bedacht dat de Auto eerst naar Abu Dhabi moest worden gereden omdat we door Saoedie moesten en dat dit dus moest voordat onze Saoedi visum was beeindigd. Nooit over nagedacht dat je geen auto kan importeren als je geen resident permit hebt in Abu Dhabi.
Tweede uitdaging was dat we ook nog op vakantie wilden naar Nederland en dat Thomas zijn examen moest afmaken in Bahrein. Na het afwegen van de voor en nadelen hebben we besloten dat we in Bahrein moesten zijn totdat Thomas zijn examens af had. Maar dan was er vrij kort daarop de nationale vakantie EID waarbij de regering alle kantoren heeft afgesloten. Ik wilde ook gegarandeerd hebben dat we tussen twee salaris rondes de papieren hadden afgerond. Dus hebben we besloten om voor EID te beginnen, maar ik had nog een vergadering in Milaan, dus we hadden bedacht dat ik op de terug weg van Milaan 2 dagen voor EID vakantie het process van Immigratie in Abu Dhabi zou starten. Echter op het vliegveld bij vertrek naar Milaan kon ik de douane niet passeren. Het bleek dat het Immigratie process al was gestart en dat ik het land niet meer uit kon. Mijn baas was niet happy, maar begreep de situatie. Voor EID medical test gedaan en naar een typing center geweest.

Ik vroeg aan een collega wat moet je doen op een typing center, stomme vraag natuurlijk daar zit iemand die iets voor je in typt. Het intypen duurde ongeveer 10 minuten, ze hebben me echter een heledag laten wachten, dit verbeterde mijn humeur niet. Achteraf gezien had ik het ook zelf on line kunnen in typen.
Toen was het EID, ik heb lekker genoten zie voorgaande blogs. Na EID heb ik rustig afgewacht, dat is altijd fout in het midden oosten. 3 dagen na EID vroeg HR van Honeywell of ik al verhuist was en ik chat terug ja al 3 weken geleden, Ojee, ik had dit voor EID al op een email naar ze gestuurd, en ik had dit meerdere malen met de Public Relationship Officer doorgesproken. Vertraging dus. Ik had het bere druk op m'n werk, de volgende avond zie ik een email van HR of ik wilde bevestigen of ik al in het land was. Nog een dag vertraging, tja eigen stomme schuld, moet ik maar meer alert zijn op email.
Ik realiseer me dat ik moet gaan door drukken, meerdere malen per dag, en dan opeens kom je in een rush, verhuizers, agents, verzekering, huis zoeken, iedere avond formulieren invullen. En binnen 5 dagen hebben we een huis en hebben we alle spullen ingepakt. In parallel heeft Gerlinde de auto nog proberen over te schrijven op een nieuwe eigenaar. Maar helaas, bij de keuring zag men een kras op de bumper en de auto werd afgekeurd, en met een afgekeurde auto kom je geen centimeter verder.
In Bahrein telefoon opgezegd, internet en electriciteit. De electriciteits rekening ging niet zo eenvoudig, we hadden een aardige borg betaald en die zou ik graag terug willen, en dit is uiteindelijk ook zo goed als zeker gelukt.

Werken op de vensterbank tussen de dozen.

Gerlinde is inmiddels naar Nederland en we hebben haar Final Exit in Saoedie geregeld wat eigenlijk verrassend eenvoudig ging. En ik heb mijn salaris op tijd gekregen in Abu Dhabi.

Ik ben een weekend bij een collega in Bahrein en ga nog een keer proberen de auto af te handelen.

Al met al waren er wat momentjes van frustratie maar we hebben het wel bijna allemaal volgens plan afgewerkt.

Nu mijn Saudi Final exit nog.

Mleiha, archeological center

Ik wilde een stukje op een berg rennen, om nog enigzinds voor de hitte te gaan ben ik om 4 uur vertrokken vanuit het hotel, om zes uur was ik in Mheila om te gaan rennen. Je kunt er verschillende paden nemen. Ik heb een pad gekozen, waar ik hoopte in de schaduw van de berg te rennen. Dit bleef echter beperkt tot een paar stukjes. De zon was al te hoog. Bij vertek was het 28 graden en bij terug komst 32, dit was goed te doen, wellicht omdat de luchtvochtigheid laag is.

Bij terug komst heb ik me afgedroogd en schone kleren aangedaan, wat deo opgespoten om de stank te onderdrukken. Het museum ging om 9 uur open en het was nog maar 8 uur, ik besluit om een rondje te rijden, en kom bij een plekje waar de kleuren van het zand prachtig zijn, en de schaduw op de zandduinen maken het nog mooier. Voor de perfecte foto besluit ik een duin op de wandelen, het is warm, mijn porien schieten weer open, m'n hele vel is klam, en dan boven op de duinkam struikel ik bij de laatste stap. Ik vervloek de slippers, m'n hele lijf zit onder het zand, ik ben net schuurpapier. Deed me denken als kind vroeger bij het buiten zwembad in Nijeveeen, eerst in het water en dan rollen in het zand. Echter rende je dan vroeger het water in en alles was schoon en dit kon nu even niet. Ik maak een paar prachtige foto's, en bij de auto besluit ik om mijn handen en armen in ieder geval te ontdoen van zand met wat water uit een fles.

Ik ben om kwart voor negen terug bij het museum, en zie dat het hek al open is. De AC staat volop aan en er was veel informatie en een aantal dingen om te bekijken, speerpunten, potjes, botten, sierraden. Dit is voor het eerst dat ik ergens lees over drommedaris, engelsen hebben het altijd over Camels, en dan bedoelen ze die beesten met 1 bult. Interesant verhaaltje:

Over klimaatverandering gesproken, daar hadden ze een paar duizend jaar geleden ook al eens me te maken.

Na het bezoek aan het museum ben ik aan het veldwerk begonnen, de thermeter gaf inmiddels 38 Graden aan en een tijdje later was het ruim boven de veertig. Er waren waterloze, waterpunten in een Wadi, een paar grotten, en ook nog wat graf tombes. 

Het was eigenlijk een beetje aan de warme kant, dus ik heb maar besloten om weer terug te rijden, onderweg nog even een stop voor onderstaand plaatje.